Πού είναι ο διαβήτης;

Ασφαλώς και είναι εδώ. Δηλαδή πού να πήγαινε; Για διακοπές στο γυναικοχώρι; Ο διαβήτης είναι εδώ, κάπου στο πάγκρεας υποθέτω, αφού εκεί του αρέσει να αράζει. Εγώ δεν τον πολυβλέπω έτσι απασχολημένη που είμαι με το Υψηλό Μικρό που έχει αρχίσει να φεύγει μπουσουλώντας και να περπατάει, που δε με αφήνει ούτε τις μασχάλες μου να ξυρίσω, πόσω μάλλον να ξαναρχίσω την σχεδόν εμμονική μου ενασχόληση με το σάκχαρο. Παρόλαυτά η γλυκοζυλιωμένη μου ήταν εντυπωσιακή, τόσο που ντρέπομαι να την γράψω. Ειδικά αφού αυτή η τιμή οφείλεται σε πολλές υπογλυκαιμίες. Συχνά ξεχνώ να φάω, και άλλοτε κάνω υπερδιορθώσεις. Τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες που είπα να το προσπαθήσω περισσότερο, τα πράγματα πάνε καλύτερα και οι υπογλυκαιμίες έχουν εξαφανιστεί. Μέχρι τότε όμως ταλαιπωρήθηκα πολύ. Στο μεταξύ με απασχολούν άλλα ζητήματα: η Χρυσή Αυγή, αυτοί οι γελοίοι επικίνδυνοι αλητάμπουρες που σκοτώνουν κόσμο ανενόχλητοι, ανεμπόδιστοι. Ο κίνδυνος της ανεργίας, αν δεν καταφέρουν να με προσλάβουν από Σεπτέμβρη. Ο φόβος για το αύριο και η προσδοκία να φύγουμε οικογενειακώς προς κλίματα πιο φιλόξενα. Το παιδί, αν το μεγαλώνω σωστά. Πότε θα κοιμηθεί για να κοιμηθώ κι εγώ. Πότε θα καθίσει στο καρότσι για να πάμε μια βόλτα σαν άνθρωποι. Πώς μεγαλώνει κάθε μέρα και είναι χαρούμενος, γελαστός, ανακαλύπτει τον κόσμο και βγάζει δόντια.

0% συμμετοχή στις ταινίες μέτρησης! Update: Ακύρωση Update2::Κι όμως τελικά ισχύει

Νέα απόφαση. Δείτε εδώ Update: δυστυχώς μετά από μεγάλη ταλαιπωρία και πηγαινέλα σε ΙΚΑ-φαρμακείο-ΙΚΑ, η απόφαση έχει ανακληθεί. Εξακολουθεί και ισχύει το 25% της συμμετοχής για τα αναλώσιμα του διαβήτη. Θα άρχιζα ξανά ένα λογύδριο για το ΙΚΑ, αλλά έχε χάρη που δεν έχω χρόνο. --------- Μετά από 2 μήνες ταλαιπωρίας και ασυνεννοησίας στο ΙΚΑ, τελικά ο γιατρός δέχτηκε να γράψει αναλώσιμα με μηδενική συμμετοχή. Ο φαρμακοποιός έκανε κόνξες με τη σειρά του, αλλά τελικά, ναι, ισχύει το ΦΕΚ του ΕΟΠΥΥ επιτέλους!! Ευχαριστώ ανώνυμε για την επισήμανση. Αν δεν έβλεπα τα e-mails μου -τόσο καιρό που έχω να μπω στο μπλογκ- θα ενημέρωνα την ανάρτηση του χρόνου.

Ααααα... από τεχνολογία: στούρνος!

Μόλις διαπίστωσα πως υπήρχαν σχόλια που περίμεναν "στην αναμονή" έγκριση δημοσίευσης. Ζητώ χίλια συγνώμη, αλλά από τεχνολογία είμαι ολίγον αυτοδίδακτη σκράπας. Το παλεύω όμως, τι να κάνω...

Μία ιστορία για να ευθυμήσουμε: η διάγνωσή μου

Πάσχα 2009. Ήταν Μεγάλη Τετάρτη απόγευμα. Είχα γυρίσει από βόλτα με το βαφτιστήρι μου και ψώνια σε παιχνιδάδικα μέχρι να διαλέξει το δώρο του. Ένιωθα πολύ κουρασμένη, πράγμα απολύτως αναμενόμενο αν έχεις έναν τρίχρονο παίδαρο από το χέρι που σε τραβολογάει από διάδρομο σε διάδρομο και σταματάει στα πιο πλαστικά και φανταχτερά παιχνίδια.

Μπαίνοντας στο σπίτι μου, ανοίγω τον υπολογιστεί και μαθαίνω ένα νέο καταπληκτικό, μια μεγάλη επιτυχία. Είμαι τόσο χαρούμενη, που αρχίζω να παίρνω τους φίλους μου τηλέφωνο για να τους την ανακοινώσω. Δεν μπορώ να σταθώ ήσυχη. Περπατάω πάνω κάτω στο σπίτι, όλη την ώρα μιλάω και νιώθω πως θα σκάσω από την πολλή χαρά.

Επειδή η υπερένταασή μου είναι ανεξέλεγκτη, αποφασίζουμε με τον καλό μου να ξεκινήσουμε για το ταξίδι μας για το Πάσχα μια μέρα νωρίτερα. Ετοιμάζουμε γρήγορα γρήογρα τα πράγματά μας και φεύγουμε.

Στον δρόμο, επειδή διψάω αφόρητα -κάνει ζέστη εκείνο το Πάσχα στην Αθήνα, έχω περπατήσει και όλη τη μέρα, είμαι και νηστική, πού καιρός για φαγητό με τόσο ενθουσιασμό-, σταματάμε στον δρόμο και παίρνω ένα σάντουιτς-παντόφλα (από αυτά που είναι μόνο ψωμί άσπρο πλαστικό και τυρί κίτρινο επίσης πλαστικό και κάτι σαν γαλοπούλα) και έναν χυμό ροδάκινο Όλυμπος. Ο χυμός μου φαίνεται σα νέκταρ και τον πίνω πριν καλά καλά προλάβουμε να ξεπαρκάρουμε και να συνεχίσουμε τον δρόμο μας.

Το ταξίδι μου φαίνεται μεγαλύτερο από άλλες φορές. Τα φώτα από τα άλλα αυτοκίνητα με κουράζουν. Όμως πριν από δύο εβδομάδες είχα πάει στον οφθαλμίατρο γιατί η όρασή μου ειδικά τα βράδια τον τελευταίο καιρό είχε επιδεινωθεί, και εκείνος με βρήκε αετό. Ούτε λόγος για να έχει ανέβει ο αστιγματισμός.
Φτάνουμε στον προορισμό μας. Κουρασμένοι αλλά πολύ χαρούμενοι.

Την επόμενη ημέρα βόλτες, καφέδες, συναντήσεις με φίλους. Ένα ακόμα βαφτιστήρι και μια ακόμα βόλτα σε μαγαζί με παιχνίδια. Όλα πλαστικά και εδώ. Όμως εγώ δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Σέρνομαι και θέλω να πέσω στο κρεβάτι. Στο κεφάλι μου επικρατεί "αντράλα", μια θολούρα και μια σύγχιση. Σκέφτομαι πως θα είναι από την κούραση.

Την άλλη μέρα το πρωί ξυπνάω και όλα γύρω μου είναι θολά. Αισθάνομαι όπως ο ήρωας σε εκίνη την ταινία του Γούντυ Άλλεν, μόνο που δεν είμαι εγώ που είναι θολή, αλλά ο υπόλοιπος κόσμος γύρω μου. Σε ένα μέτρο απόσταση δεν έβλεπα: ούτε τηλεόραση, ούτε τα πρόσωπα ξεχώριζαν καλά. Παραδόξως, έβλεπα να διαβάσω.

Με ανησύχησε η επιδείνωση της όρασής μου. Το έλεγα στους γύρω μου και τους φαινόταν τόσο απίστευτο, που δεν μπορούσαν να συλλάβουν το μέγεθος της αλλαγής από τη μία μέρα στην άλλη. Πως δεν έβλεπα ουσιαστικά.
Παρόλαυτά πήγα βόλτα και ήπια και έναν δυναμωτικό χυμό πορτοκάλι και έφαγα ένα παγωτό!
Στην επιστροφή στο σπίτι, σταματήσαμε σε ένα φαρμακείο. Τους ζήτησα να μου μετρήσουν το ζάχαρο (κάπου είχα ακούσει την ιστορία ενός γνωστού που θόλωσε ξαφνικά και διαγνώστηκε με διαβήτη, και καθώς δεν ξεχνάω τίποτα και είμαι και ντετέκτιβ, η ιστορία μου έκανε αμέσως κλικ, χωρίς ωστόσο να ξέρω τι σημαίνει ο διαβήτης), αλλά όταν τους είπα ότι είχα φάει παγωτό, είπαν ότι δεν είχε νόημα. Μου πήραν όμως την πίεση, η οποία ήταν ιδιαίτερα υψηλή, δέκα η μικρή, πράγμα σοκαριστικό και ανησυχητικό. Μπορείς να θολώσεις από την πίεση; Ρώτησα. Ναι, απάντησε η φαρμακοποιός.

Το βράδυ στον επιτάφειο ήμουν σα να είχα τρακάρει με νταλίκα. Αισθανόμουν ότι κάτι τρομερό συνέβαινε. Δεν ήξερα όμως τι.

Πέρασε το Μεγάλο Σάββατο, όπου δεν έφαγα μαγειρίτσα και τίποτα αλμυρό μια και είχα πίεση. Έφαγα όμως γλυκό. Και την Κυριακή του Πάσχα δυο κομμάτια νόστιμη τούρτα.
Χόρεψα μαζί με τους άλλους και ας μην έβλεπα.
Άκουσα για πρώτη φορά το τραγούδι που είχε βγάλει τότε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης "ήταν ανάγκη να συμβεί και σε μένα" και πάλι σκέφτηκα πως κάτι μου συνέβαινε, και πως "ήταν ανάγκη;" αλλά τίποτα παραπάνω.

Δυο μέρες μετά που οι γιατροί και οι μικροβιολόγοι είχαν γυρίσει στις δουλειές τους, πήγα σε οφθαλμίατρο. Με εξέτασε και έβγαλε το πόρισμα ότι είχα τρεις βαθμούς μυωπία. "Μα από την μία μέρα στην άλλη; Είναι δυνατόν;" τον ρώτησα και εκείνος απλά κούνησε το κεφάλι του (κούνια που τον κούναγε). "Μήπως είναι ζάχαρο;" τον ρώτησα. Και είπε "Και δεν κάνεις μια καμπύλη ζαχάρου, να δεις;".

Δεν ικανοποιήθηκα όμως από τον αλμπάνη και πήγα σε φίλη παθολόγο για να με εξετάσει. Όταν της είπα για τον διαβήτη και την υποψία μου, εκείνη προσπάθησε να αποκλείσει όλα τα άλλα ενδεχόμενα πρώτα. Με έστειλε για μικροβιολογικές εξετάσεις.

Την άλλη μέρα το πρωί η φίλη μικροβιολόγος με πήρε τηλέφωνο. Είχαν βγει οι εξετάσεις μου. Δεν μου έλεγε τα αποτελέσματα από το τηλέφωνο. Όταν πήγαμε την βρήκαμε στο εργαστήριο όρθια. Κάτι στο βλέμμα της ήταν ανησυχητικό. Μας είπε ότι είχα 280 ζάχαρο.
Προς στιγμήν χάρηκα γιατί δεν είμουν τρελή. Τα μάτια μου πράγματι είχαν θολώσει. Δεν ήταν που ξαφνικά στην εξοχή είχε ανοίξει το οπτικό μου πεδίο και γιαυτό διαπίστωσα ξαφνικά ότι ήμουν μύωπας (το άκουσα και αυτό!), ούτε πως υπερέβαλλα. Είχα θολώσει και ήταν εξαιτίας του σακχάρου.

Σκέφτηκα: ωραία, το βρήκαμε, τώρα θα το φτιάξουμε και θα ησυχάσουμε.

Δεν ήξερα όμως ότι ο διαβήτης δεν φτιάχνει όχι με ένα μερεμετάκι, ούτε με ριζική ανακαίνιση. Ούτε ήξερα τι ήταν τύπου 1 και τι τύπου 2 τότε. Για μερικές εβδομάδες μάλιστα έλεγα: τύπου Α και Β. Οι μυημένοι με κοιτούσαν με συμπόνοια, όχι για την άγνοιά μου, αλλά γιατί σε λίγο καιρό θα αποκτούσα γνώσεις που δεν φανταζόμουν ποτέ.

Οι βόλτες μου με τον μικρό

Κατά τη διάρκεια της ημέρας το μωρό αρνείται να κοιμηθεί οπουδήποτε αλλού εκτός από την αγκαλιά μου. Όταν πια έχει φτάσει ο ύπνος στα φρύδια του, τα μάτια του γλαρώνουν και ο εκνευρισμός του κοντεύει να σηκώσει τη γειτονιά στο πόδι, παίρνουμε μαζί τους δρόμους. Χωμένος στον μάρσιππο ηρεμεί με το που κλείνει η εξώπορτα πίσω μας και μετά από δέκα λεπτά αισθάνομαι το ροχαλητό του στην πλάτη του, κάτω από την παλάμη μου, καθώς τον χαϊδεύω.

Οι περίπατοι αυτοί, γύρω-γύρω ή πιο πέρα, με έχουν κάνει να συνειδητοποιώ πόσο έχουν αλλάξει οι ζωές μας. Και φοβάμαι πως κάθε μέρα θα αλλάζουν όλο και περισσότερο, και θα γίνονται όλο και πιο δύσκολες.

Διαλέγω τους κάπως πιο φαρδείς δρόμους, αυτούς με τα ωραία νεοκλασσικά. Δείχνω στο μικρό τα ακροκέραμα -σκορδοκαϊλα του δηλαδή-, τις γάτες και τις ανθισμένες μυγδαλιές. Κάθε είκοσι μέτρα συναντώ τους ανθρώπους με τα καροτσάκια που ψάχνουν στα σκουπίδια για σιδερικά ή για ό,τι άλλο μπορεί να τους φανεί χρήσιμο. Τους βλέπω με τα αυτοσχέδια καλάμια να ψαρεύουν, να προσπερνάνε όταν συναντούν κάποιον "συνάδελφο" που έχει προλάβει τον κάδο, να σπρώχνουν το καρότσι του Σκλαβενίτη με κόπο όταν συναντούν εμπόδιο στο οδόστρωμα, να σπρώχνει ο ένας από πίσω και να τραβά ο άλλος από μπροστά. Βλέπω ανθρώπους με μια τσάντα πλάτης βρώμικη και μια σακούλα του σουπερμάρκετ φθαρμένη στα χέρια και ξέρω πως αυτό είναι το σπίτι τους και το κουβαλάνε τη μέρα μέχρι να πέσει το βράδυ και να πάνε εκεί που -αν δηλαδή- έχουν βρει ανοιχτό καταφύγιο. Περνάω από την εκκλησία της γειτονιάς μου και στον δρόμο συναντώ ανθρώπους που φεύγουν με ένα κρουασάν στο χέρι και ένα αναψυκτικό στο άλλο, και έξω από την πόρτα δίπλα στην εκκλησία βλέπω μερικούς να στέκονται και να περιμένουν για το συσσίτιο.

Το παιδί κοιμάται αμέριμνο στην αγκαλιά μου. Έχει γίνει σα φουρνάκι εκεί πέρα και ο μικρός είναι γαλήνιος και ήσυχος πως όλα σε αυτόν τον κόσμο είναι όπως πρέπει.
Συνήθως του μιλάω για αυτά που βλέπουμε. Σήμερα του είπα ότι μερικές φορές χάνουμε τον δρόμο μας, ή αναγκαζόμαστε να αλλάξουμε πορεία, όμως σημασία έχει να βρίσκουμε πού θέλουμε να πάμε και να ξαναρχίζουμε. Έστω και από αλλού.

Ύστερα ντρέπομαι να του λέω τέτοιες ελαφρότητες. Όχι την ώρα που περνάμε δίπλα σε καρότσια, κουρασμένους ανθρώπους και μια πόλη που πονάει.

Διαβήτης; Ποιος διαβήτης;

Ο κύριος Μ. έχει έντονη προσωπικότητα. Όταν θέλει κάτι, πρέπει να το πάρει. Όταν δεν του αρέσει κάτι, δεν του το επιβάλεις. Και άμα σε αγαπήσει, δείχνει πως δεν κάνει τσιγκουνιές.

Η μητέρα του από την άλλη, είναι κατουρημένη από την χαρά της. Τώρα, γιατί πριν από μερικές εβδομάδες που ήρθαν σπίτι τους, ήταν για μέρες πολλές τρομοκρατημένη και αγχωμένη. Φοβόμουν ότι τα έκανα όλα λάθος. Δεν ήξερα πώς να ανταποκριθώ στις ανάγκες του. Και για να μη μιλήσω για τα κλάμματά του. Νομίζω πως εγώ έκλαιγα περισσότερο από το μωρό όταν τα έμπηγε.

Σιγά σιγά μπήκαμε σε ρυθμό. Χτες, μέσα σε μια μέρα, μου φάνηκε πως μεγάλωσε και έγινε κανονικό παιδάκι. Παιδευτήκαμε, αλλά την βρίσκουμε την άκρη. Και είμαστε οι γονείς ευτυχισμένοι και στον κόσμο μας, παρά την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην χώρα. Και παρά τον διαβήτη. Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, έγινε "παρεμπιπτόντως", δηλαδή έχει μπει σε δεύτερη μοίρα.

Τις προάλλες ξέχασα να κάνω την γευματική ινσουλίνη. Πρώτη φορά μου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όπως και πρώτη φορά μου περισσεύουν ταινίες μέτρησης πριν ξαναγράψω στον γιατρό. Συνήθως αγόραζα 2-3 κουτιά πέρα από τη συνταγή. Στην αρχή ξεκινούσα να τρώω και ο κύριος Μ. άρχιζε να διαμαρτύρεται. Μέχρι να μάθω να τρώω και να θηλάζω ταυτόχρονα, μου πήρε λίγο καιρό. Στο μεταξύ άρπαζα ό,τι υδατάνθρακα έβρισκα πρόχειρο και πήγαινα στο υψηλό μικρό. Η διατροφή μου είναι κι αυτή άλλα αντ'αλλων. Πού η αυστηρότητα και η ακρίβεια προ και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Εξακολουθώ και τρώω υγιεινά -εξάλλου η καλή μας αγελάδα, πασχίζει να κατεβάσει γάλα!- αλλά επειδή δε μαγειρεύω εγώ -έχουν επιστρατευτεί δυνάμεις έξωθεν- δεν έχω έλεγχο των υδατανθράκων. Από εκεί που έτρωγα "απλές" τροφές που μπορούσα να ελέγξω, τώρα τρώω "σύνθετες", μαγειρευτά και σούπες -είπαμε, η καλή μας αγελάδα- με αποτέλεσμα μετά από δύο ώρες -αν έχω θυμηθεί να μετρηθώ- το ζάχαρο να είναι γεμάτο εκπλήξεις. Πού λόγος για άσκηση. Μόνο βόλτες με το καρότσι όταν ο ήλιος μας κάνει τη χάρη, ή με το μάρσιπο περιπάτους. Για να μη μιλήσω για την αλλαγή του καθετήρα της αντλίας ή της αμπούλας. Που φτάνω να την κάνω μετά τα μεσάνυχτα, όταν ο κύριος Μ. αποφασίσει να κοιμηθεί γαλήνια στην κούνια του ή το κρεβάτι μας και η μαμά του το σκάει από το δωμάτιο πριν την πάρει χαμπάρι για να διεκπεραιώσει βιαστικά τις διαβητικές της υποχρεώσεις.

Σιγά σιγά μπαίνουμε σε ρυθμό. Ο κύριος Μ. έχει καταλάβει όλη τη σκηνή, ο διαβήτης είναι στην άκρη ψιλομουτρωμένος. Θα τον ρυθμίσουμε κι αυτόν με τον καιρό. Ήδη έχει αρχίσει να μπαίνει ένας ρυθμός -ο μετρητής με ειδοποιεί να κάνω μέτρηση μετά το γεύμα, τρώω και ταίζω, αλλάζω αμπούλα και τραγουδάω παιδικά τραγουδάκια ή διασκευές ελαφρολαικών.

Κανένα ρεπό

Τις προάλλες μιλούσα με έναν εκπαιδευτή αντλίας, πολύ συμπαθητικό άνθρωπο, και συζητούσαμε λίγο για τις εξελίξεις στην τεχνολογία και την ιατρική γύρω από τον διαβήτη με αφορμή αυτή την ημερίδα για τη μεταμόσχευση νησίδων παγκρέατος που γίνεται στην Αθήνα σε λίγες μέρες.
Του έλεγα πως το πιο κουραστικό είναι πως με τον διαβήτη δεν μπορείς να ξεχαστείς μια μέρα, να πεις "δε θα κάνω ινσουλίνη σήμερα" ή "δε θα μετρηθώ" ή "θα φάω ό,τι μου κατέβει".

Από τον καιρό που διαγνώστηκα, ο διαβήτης είναι συνήθως η πρώτη μου προτεραιότητα. Και συχνά η ζωή μου περιστρέφεται γύρω από τη διαχείρισή του, πράγμα που αντιλαμβάνομαι πως κουράζει τους γύρω μου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τιμές στα όρια του φυσιολογικού, καλές γλυκοζυλιωμένες, μια εγκυμοσύνη πολύ καλή, και γενικά βελτιωμένη φυσική κατάσταση.

Τι θα γίνει όμως όταν γεννήσω; Είμαι προετοιμασμένη για το ότι άλλη θα είναι η προτεραιότητά μου τότε και ο διαβήτης θα περάσει σε δεύτερη μοίρα. Γελάω με τον εαυτό μου όταν σκέφτομαι πώς θα το διαχειριστεί όλο αυτό η ψυχαναγκαστική προσωπικότητά μου, με βλέπω με τον μετρητή στο ένα χέρι, την μπανάνα στο άλλο και το μωρό στο βυζί.

Ο άντρας μου που είναι γενικώς τύπος απείρως πιο άνετος και χαλαρός από εμένα, προσπαθεί να βάλει φρένο στην τελειομανία μου και συχνά τσακωνόμαστε για τις αμέτρητες μετρήσεις ή την αυστηρότητα της διατροφής μου. Όπως διαφωνεί όταν έχω κάτι να παραδώσω και ξεχνιέμαι δουλεύοντας στον υπολογιστή για ώρες και μέρες ολόκληρες ή όταν γύριζα από την δουλειά στις εννιά το βράδυ (ενώ ευχαρίστως θα καθόμουν άλλες δύο ωρίτσες στο γραφείο). Την ίδια στάση έχει και όσον αφορά τον μελλοντικό μας συγκάτοικο. Μου λέει "γιατί να το θηλάσεις αποκλειστικά και να ταλαιπωρηθείς;" και διάφορα τέτοια.

Προσπαθώ να του εξηγήσω πως για εμένα αυτό δεν είναι ταλαιπωρία. Όπως ταλαιπωρία δεν είναι οι μετρήσεις και η διατροφή για τον διαβήτη. Ή να παθιάζομαι με τη δουλειά. Αυτά είναι κομμάτια του εαυτού μου. Που πρέπει βέβαια κάπως να μπουν σε μια ισορροπία μεταξύ τους, αλλά έχω υπομονή και επιμονή να περιμένω τον καιρό που θα γίνει αυτό.

Ο καιρός γαρ εγγύς

Καθώς πλησιάζει ο καιρός του τοκετού, η πίεση όλο και αυξάνεται. Οι επισκέψεις στους γιατρούς πυκνώνουν, οι ανάγκες μου σε ινσουλίνη έχουν διπλασιαστεί, και άλλες εξετάσεις και άλλα ραντεβού. Σε γενικές γραμμές, ακόμα και για μια ελεγκτική προσωπικότητα σαν τη δική μου, οι τιμές μου είναι καλές. Μπορεί να εμφανίζονται απρόβλεπτα και φαινομενικά ανεξήγητα νούμερα κάποιες φορές, αλλά έχω πολύ καιρό να δω πάνω από 150 στον μετρητή. Το έμβρυο δεν παρουσιάζει καμία από τις πιθανές ενδείξεις εξαιτίας του διαβήτη, αντίθετα είναι ο καημενούλης λιγνότερος και κομψότερος από ό,τι την υπολογισμένη ηλικία του.

Δεδομένης της μέχρι τώρα συνολικής εικόνας, δικής μου, του εμβρύου και του πλακούντα, με τον γιατρό σχεδιάζουμε κολπικό τοκετό. Ξέρω όμως πως από τις αρχές του 8ου μήνα που είμαι τώρα, μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα, μπορεί να έχουν αλλάξει τα πράγματα. Έτσι, επιχειρώ να είμαι ψύχραιμη και να πηγαίνω μέρα τη μέρα, βδομάδα τη βδομάδα. Αυτή η αναμονή και αβεβαιότητα εντείνει την πίεση.

Στα μαθήματα ανώδυνου τοκετού συναντώ άλλες εγκύους. Όλες ανησυχούν μήπως συμβεί κάτι απρόβλεπτο, όλες θέλουν να κάνουν κολπικό τοκετό, να θηλάσουν τουλάχιστον έξι μήνες, οι περισσότερες έχουν παραγγείλει μάρσιπο, φαντάζομαι και ρούχα αποκλειστικά από βαμβάκι τα οποία έχουν πλύνει όπως κι εγώ με υποαλλεργικό απορρυπαντικό.
Όλες έχουμε διαβάσει έναν σκασμό βιβλία και άρθρα, what to expect when you're expecting και τα λοιπά, ακόμα και οι πιο κριτικές. Όλες ξέρουμε πριν το σεμινάριο περί "Braxton Hicks" συσπάσεων, τη σημασία του μητρικού θηλασμού, έχουμε αυτοπεποίθηση για την ακύρωση των προκαταλήψεων μαμάδων (όχι σταυροπόδι τα πόδια, όχι περπάτημα ή γυμναστική), μπορούμε να σου δείξουμε πού είναι το δικό σου περίνεο και πώς να το γυμνάσεις, έχουμε εντρυφήσει και σε αμφίβολες θεωρίες εμβρυικής ψυχολειτουργίας. Υπερβολική έκθεση στην πληροφορία.

Αντιλαμβάνομαι ότι η ατμόσφαιρα σε αυτά τα σεμινάρια είναι γεμάτη από την ανυπομονησία όλων μας και πως αυτή η αγωνία που έχω τις τελευταίες 2-3 εβδομάδες είναι κάτι κοινό, λίγο πριν από εκείνη την ώρα, που νιώθουμε όλες μας. Όμως μερικές φορές μου τη δίνει που ο διαβήτης διαφοροποιεί εκ των προτέρων και εξ ορισμού τη δική μου εμπειρία. Κάποιες έχουν παρουσιάσει διαβήτη κύησης και τα νεύρα τους έχουν σπάσει από την αυστηρή δίαιτα. Ονειρεύονται τη μέρα που θα γεννήσουν και θα ξαναφάνε προφιτερόλ. Όταν με ρωτάνε πότε θα φάω εγώ γλυκό, τους απαντώ ότι εγώ μπορώ να φάω και τώρα εφόσον το ρυθμίσω. Για μένα, η διατροφή για τον διαβήτη είναι παιχνιδάκι και είναι τόσο μέρος της καθημερινότητάς μου που το περίεργο θα ήταν ξαφνικά να αρχίσω να ζω διαφορετικά.

Όμως έχω αρχίσει να ανησυχώ για τη διαδικασία του τοκετού. Δε θα έχω εγώ τον έλεγχο της ινσουλίνης, αφού την αντλία δε θα τη φοράω. Μετρήσεις θα μπορώ να κάνω μόνη μου; Θα πρέπει να επαφίεμαι σε νοσηλευτές και γιατρούς για το ζάχαρο; Πού θα ξέρω τι θα τρώω; Πόσοι υδατάνθρακες θα είναι αυτά; Και αν κάνω καισαρική; Και το μωρό; Θα το φροντίσουν όπως πρέπει για υπογλυκαιμίες; Γιατί να μην το έχω μαζί μου από την αρχή όπως οι άλλες; Ξέρω πως όλα αυτά θα τα συζητήσω 'όταν έρθει η ώρα' με τον διαβητολόγο και τον μαιευτήρα που με παρακολουθούν, όμως πώς μπορώ να εκχωρίσω όλον τον έλεγχο σε άλλους;

Τσουουουουουουουπ!!!!

Εξετάσεις κάθε δεκαπέντε μέρες, περισσότερες από δώδεκα μετρήσεις τη μέρα, ξυπνητήρι για μέτρηση στις 2.00, τις 4.00, και τις 6.00 το χάραμα, διάβασμα και ενημέρωση, τηλέφωνα και ραντεβού με γιατρούς, υπερηχογραφήματα, μετρήσεις του εμβρύου, επισκέψεις στο ΙΚΑ, διατροφή και μαγείρεμα, μαγείρεμα, μαγείρεμα, σαλάτες, ψητά και βραστά λαχανικά, κρέας και κοτόπουλο, περπάτημα και ενδιάμεσα μετρήσεις, μετρήσεις, μετρήσεις.

Όμως όλα αυτά δεν είναι τίποτα, παιχνιδάκι μου φαίνονται.


Αρκεί όλα να συνεχίσουν να πηγαίνουν τόσο καλά όσο τώρα και σε δυο μήνες τσουουουουουουουουουουουπ! να ξεμυτίσει!!

The essense of life: ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΥΓΕΙΑΣ

The essense of life: ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΥΓΕΙΑΣ


Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο

Ανοιχτή επιστολή προς τον διοικητή του ΙΚΑ

Αθήνα, 1 Ιουλίου 2011

Ανοιχτή επιστολή προς τον διοικητή του ΙΚΑ
Κο Ροβέρτο Σπυρόπουλο

Αξιότιμε κε διοικητά,
Είμαι ασφαλισμένη στο ΙΚΑ και ινσουλινοεξαρτώμενη. Ως πάσχουσα από χρόνια πάθηση η οποία απαιτεί συνεχή παρακολούθηση και θεραπεία, είμαι τακτή αποδέκτρια των υπηρεσιών του ΙΚΑ. Καθώς όμως δεν υπάρχει καμία πρόνοια για χρόνιους πάσχοντες καθ’όλη τη διάρκεια της συνδιαλλαγής τους με το ΙΚΑ, υφίσταμαι κι εγώ όπως και χιλιάδες άλλοι συμπάσχοντές μου αφάνταστη ταλαιπωρία και ματαίωση, εξαιτίας της γραφειοκρατίας και πολλές φορές της άγνοιας των υπαλλήλων –υγειονομικών, δηλαδή γιατρών, αλλά και διοικητικού προσωπικού.

Αυτή τη στιγμή για την αντιμετώπιση του διαβήτη βρίσκομαι σε θεραπεία με αντλία συνεχούς έγχυσης ινσουλίνης, η οποία έχει εγκριθεί από το ΚΕΣΥ και το ΙΚΑ. Η θεραπεία με αντλία ινσουλίνης απαιτεί εκτός από τα συνήθη φαρμακευτικά σκευάσματα (ινσουλίνη) και αναλώσιμα είδη (ταινίες μέτρησης σακχάρου), μια σειρά από είδη που σχετίζονται με την αντλία αυτή καθαυτή: καθετήρες, αμπούλες ινσουλίνης κοκ. Η προμήθεια αυτών των ειδών δυστυχώς δε γίνεται από το φαρμακείο με συνταγή ιατρού του ΙΚΑ, όπως ισχύει για τα άλλα φάρμακα/ αναλώσιμα ή από το ίδιο το φαρμακείο του ΙΚΑ, αλλά απευθείας από την φαρμακευτική εταιρεία, προμηθεύτρια της εκάστοτε εταιρείας της αντλίας ινσουλίνης.
Δυστυχώς, χρειάστηκαν τουλάχιστον τρεις μήνες, δεκάδες τηλεφωνήματα και πολύωρες επισκέψεις σε τρία διαφορετικά υποκαταστήματα του ΙΚΑ (οι πληροφορίες και λεπτομέρειες είναι στη διάθεσή σας), για να καταφέρω να βρω τον τρόπο:
- για την έγκριση της αντλίας ινσουλίνης (αφού κανένας διοικητικός υπάλληλος δεν ήταν ενήμερος)
- για τη συνταγογράφηση των αναλωσίμων αντλίας (αφού κανένας γιατρός δε γνώριζε τον τρόπο)
Περιττό να σας πω, ότι στο διάστημα αυτό, η αγορά και κάλυψη των σχετικών εξόδων έγινε αποκλειστικά από εμένα την ίδια.

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι τελικά βρέθηκε άκρη, αυτό δεν οδήγησε στη λήξη της ταλαιπωρία, αλλά μάλλον στην ανανέωσή της επ’άπειρον. Διότι:
- εκτός από τη μηνιαία επίσκεψή μου σε ιατρό του ΙΚΑ για να συνταγογραφήσει ινσουλίνες και ταινίες μέτρησης αλλά και τα είδη αντλίας
- και συνακόλουθα στον ελεγκτή του ΙΚΑ
- κάθε μήνα πρέπει να επισκέπτομαι μια δεύτερη φορά το ΙΚΑ της περιοχής μου, και ειδικότερα το τμήμα των Παροχών, ώστε να αποζημιώνομαι για τα χρήματα που καταβάλω μόνο για την αντλία ινσουλίνης (περίπου 350 ευρώ μηνιαίως). Δυστυχώς η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει μία αφάνταση ταλαιπωρία διάρκειας τριών τουλάχιστων ωρών, κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες και ένταση, καθώς στο Τμήμα Παροχών εντάσσονται διαφορετικών ειδών διαδικασίες.

Και, αναρωτιέμαι:
- Γιατί δεν υπάρχει καμία πρόνοια και πρόβλεψη για χρονίως πάσχοντες οι οποίοι αναγκαστικά είναι συχνοί αποδέκτες των υπηρεσιών του ΙΚΑ; Γιατί, για παράδειγμα, να εξυπηρετούνται μαζί με ανθρώπους που αιτούνται να συμμετάσχουν σε λουτροθεραπείες και που μπορεί να είναι έως και τριάντα άτομα την ημέρα μερικές εποχές του χρόνου (στο τμήμα Παροχών, στην προκειμένη περίπτωση);
- Γιατί ιατροί και διοικητικό προσωπικό έχουν στη συντριπτική τους πλειονότητα πλήρη άγνοια για τις διαδικασίες (συνταγογράφηση αναλωσίμων αντλίας ή την ίδια τη διαδικασία έγκρισης αντλίας μέσω ΚΕΣΥ); Γιατί δεν τους αποστέλλεται μία εγκύκλιος με λεπτομερείς οδηγίες, ώστε να γνωρίζουν οι ίδιοι και να ενημερώνουν και τον ασφαλισμένο;
- Για ποιο λόγο, εφόσον πρόκειται για μία χρόνια πάθηση, δίχως ίαση (τουλάχιστον μέχρι σήμερα), να πρέπει ο πάσχων να κάνει 2 επισκέψεις το μήνα στο ΙΚΑ, όταν η θεραπεία παραμένει ίδια για ολόκληρα χρόνια; Γιατί πρέπει κάθε φορά να αγωνιούμε να βρούμε ραντεβού για τον επόμενο μήνα για να συνταγογραφήσουμε φάρμακα απαραίτητα για την ίδια την επιβίωσή μας; Γιατί να μη γίνεται η συνταγογράφηση για τρεις μήνες, για παράδειγμα;
- Γιατί τα σχετικά είδη αντλίας δεν μπορούν να συνταγογραφηθούν από ιατρούς εκτός ΙΚΑ που συνεργάζονται με τον φορέα; (όπως με πληροφόρησε σχετικός ιατρός αλλά και όπως αντιλαμβάνομαι, εφόσον πρέπει κάθε φορά να εγκρίνονται από ελεγκτή. Εκτός αν και αυτό το ερώτημα εντάσσεται στο παραπάνω περί άγνοιας);

Όπως είδατε, επέλεξα να μην εμπλουτίσω την επιστολή μου με γλαφυρές περιγραφές της συναναστροφής μου με δεκάδες υπαλλήλους και ιατρούς του ΙΚΑ, παρότι διαθέτω πολλά περιστατικά που μπορούν να διανθίσουν τα όσα γράφω με επιθετικότητα, προσβολές και απαξίωση, αλλά και ανθρώπινο ενδιαφέρον κατά την προσπάθεια να βοηθήσουν τον ασφαλισμένο με συνεχή τηλεφωνήματα σε άλλες υπηρεσίες.
Δεν αναφέρομαι λεπτομερώς σε αυτά τα περιστατικά, διότι αυτό που επιθυμώ με την επιστολή αυτή είναι να κάνω γνωστά τα απτά προβλήματα που αντιμετωπίζω εγώ και άλλοι ινσουλινοεξαρτώμενοι, ειδικότερα όσοι βρίσκονται σε θεραπεία με αντλία ινσουλίνης, και να ζητήσω την παρέμβασή σας.
Θεωρώ ότι κάθε κοινωνία που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες, πόσω μάλλον ένας ασφαλιστικός φορέας, πρέπει να λαμβάνει ειδική μέριμνα για αυτές τις κατηγορίες πληθυσμού.

Με τιμή,
Δ.

Εφιάλτης στο ΙΚΑ

Το ταξίδι στο ΙΚΑ είναι ένας εφιάλτης, ακόμα και αν κανένας είναι εξοπλισμένος με όλα τα δυνατά όπλα: βιβλίο, περιοδικό, μουσική σε ακουστικά, νερό, φρούτο, αναπαυτικά ρούχα και παπούτσια.

Τώρα με την αντλία μάλιστα, η εμπειρία μου με το ΙΚΑ έφτασε στο πιο ακραίο σημείο. Ποτέ οι υπάλληλοι δεν ήξεραν με την πρώτη για τις διαδικασίες (πχ αποζημίωση αναλωσίμων) και έτσι πέρασα πολλές ώρες από γραφείο σε γραφείο να βλέπω γραμματείς, προϊσταμένους και τον διευθυντή να προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο, να μπλέκονται στα δίχτυα της γραφειοκρατίας. Μετά από ένα μήνα βρέθηκε άκρη και ένιωσα πραγματικά ανακουφισμένη και υπερήφανη που μπόρεσα να φέρω σε πέρας και αυτή τη δοκιμασία.

Ωστόσο δεν είχα τότε αντιληφθεί πως αυτή ήταν μόνο η αρχή και πως, άθελά μου, έβαζα τον εαυτό μου σε έναν νέο φαύλο κύκλο σχέσεων με το ΙΚΑ.
Διότι για την αποζημίωση των αναλωσίμων -τα οποία παραγγέλνω μόνο απευθείας από την φαρμακευτική εταιρεία- πρέπει να επισκέπτομαι το ΙΚΑ στο οποίο ανήκω -ίσως το πολυπληθέστερο ΙΚΑ των Αθηνών- μία φορά το μήνα! Άλλη μια φορά πρέπει να επισκέπτομαι γιατρό του ΙΚΑ για να μου γράψει ινσουλίνες και τα τοιαύτα -επιτέλους βρέθηκε άνθρωπος που ξέρει να γράφει τα αναλώσιμα!

Τρεις ώρες αναμονής είναι αναπόφευκτες. Και όσο και να διασκεδάζεσαι παρατηρώντας τους γύρω σου, στο τέλος μπουχτίζεις από τις κατηγορίες των θαμώνων που ορύονται, διεκδικούν με τη ζωή τους ένα χαρτάκι προτεραιότητας, δε δείχνουν κανέναν οίκτο όταν επιχειρείς να κάνεις μια απλή ερώτηση στους υπαλλήλους, οι οποίοι με την σειρά τους συναγωνίζονται τον πύργο του Κάφκα με μεγάλη επιτυχία. Η μεγάλη λαίλαπα είναι οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι συνωστίζονται στις σκάλες μία ώρα πριν ακόμα ανοίξουν οι πόρτες των γραφείων, και έπειτα πέφτουν με μανία στα μηχανήματα με τα χαρτάκια και παίρνουν 5-10 ο καθένας, έτσι "για ασφάλεια". Όταν τους πεις ότι επείγεσαι, διότι πχ "κάνω ινσουλίνη και αν δεν φάω κάτι θα δαγκώσω τα ασθενικά σου μπράτσα", εκείνοι σου απαντούν "όλοι κάτι έχουμε". Νομίζω ότι τότε παίρνουν την εκδίκησή τους, γιατί αλλιώς πώς να εξηγήσω αυτή τη χαρά που τους δίνει η σύντομη διένεξή μας;

Πάντα λείπει μια σφραγίδα στα έγγραφα, πρέπει να κατέβεις στον ελεγκτή, σε μια καινούρια ουρά.
Πάντοτε υπάρχει μια απεργία, μια εκκρεμότητα, ένας άλουστος γιατρός που σου λέει πως "ένα ντεπόζιτο είναι η αντλία, κακώς την έβαλες" και όπου εσύ καλείσαι να το παίξεις τρελός και "πόσο δίκιο έχετε, έσφαλα" γιατί αλλιώς πρέπει να κυκλοφορείς οπλοφορώντας ή με έναν δικηγόρο να βαράει μηνύσεις σε κάθε τρία βήματα.

Καμία πρόνοια δεν υπάρχει για τους χρονίως πάσχοντες, καμία πρόβλεψη. Στο μόνο που μπορεί κανείς να επαφίεται είναι στην αβέβαιη γοητεία της ταπεινότητας και μιας καλής υπαλλήλου που ΜΠΟΡΕΙ και να συγκινηθεί και να σε βοηθήσει, κινδυνεύοντας να εξοβελιστεί από τον "Πύργο" και να κακοχαρακτηριστεί ως άνθρωπος.

Η Miss Marple τα έκανε από κούπες

Miss Marple είναι το όνομα της αντλίας μου. Έχει την τσαχπινιά της και ευελπιστώ να συμβάλλει με τις ικανότητές της σε αυτό το ζόρι προσθαφαιρέσεων και μαντεψιάς που εμπεριέχει ο διαβήτης.

Προχτές όμως μου τα έκανε από κούπες και βρέθηκα να κατεβάζω σοκολάτες απανωτές μήπως και συνέλθω. Πριν το μεσημεριανό έβγαλα το γκατζετάκι μου να μετρηθώ και όταν αντίκρυσα το 221 μου ήρθε κόλπος διότι το βρήκα αναίτιο. Ύστερα σκέφτηκα ότι η παλιοπερίοδος ευθύνεται, το ξεπέρασα με έναν στεναγμό, υπολόγισα τους υδατάνθρακες του μεσημεριανού και συμβουλεύτηκα την μαγική Miss Marple για την "συνιστώμενη δόση". Ως προνοητική "χτύπησα" λιγότερο (είχα δουλειά έπειτα, δεν ήθελα να πέσω ξερή στη συνάντηση). Έφαγα άνευ πολλής όρεξης και πήγα στο καλό.

Μία ώρα μόλις μετά το φαγητό άρχισα να αισθάνομαι λιγάκι "αλλόκοσμα". Ξέρετε, αλλού πατούσα αλλού βρισκόμουν και ο αέρας δε μου έφτανε. Κάθισα ευθύς και μετρήθηκα και όταν είδα το 72 κατάλαβα ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Η Miss Marple διατηρούσε ακόμα την ψυχραιμία της αλλά κάτω κάτω μου έλεγε "ενεργή ινσουλίνη 3.4" και αυτό με ανησύχησε ιδιαιτέρως.

Μέχρι να περπατήσω εκατό μέτρα και να καθίσω στο παγκάκι, ήδη είχαν ξεκινήσει τα συμπτώματα της υπογλυκαιμίας. Έβγαλα από την τσάντα του σπορτ-μπίλυ που περιέχει μικρογραφία περιπτέρου, τη σοκολάτα και άρχισα να τρώω. Γαμ&*%&#$ριζα διότι δεν μπορούσα να την απολαύσω, συνεχίζοντας να αισθάνομαι το τρέμουλο και την ανασφάλειά μου να γιγαντώνεται.

Λες να πέσω ξερή στο κέντρο της πόλης; Περίμενα λίγο και ξαναμετρήθηκα. 53. Τα πράγματα δεν ήταν καλά. Η Miss Marple άρχισε να φωνάζει "Φάτε 27 γραμμάρια γρήγορους υδατάνθρακες γρήγορα και ξαναμετρηθείτε!". Καθώς η σοκολάτα μου είχε πλέον τελειώσει, πήγα στο περίπτερο και ανεφοδιάστηκα. Τώρα, τι σκεπτόταν ο περιπτεράς που με έβλεπε να μασουλώ ακόμα σοκολάτα και να ζητώ κι άλλη μία, δεν έχω ιδέα. Κάθισα άλλο λίγο, αλλά δεν έβλεπα να συνέρχομαι. Ο μετρητής έδειξε 51. "Υπο!!" Φώναζε η Miss Marple. "Θα σου δώσω κι εσένα μία να σου πω" σκέφτηκα ανήσυχη και λιγάκι αποπροσανατολισμένη.

Παραπλεύρως στέκονταν δύο όργανα της τάξεως. Ο ένας χαριεντιζόταν στο κινητό, ο άλλος σουλατσάριζε πιο πέρα. Τους πλησίασα και σκέφτηκα πως δεν ήταν ώρα για ιδεολογικές αντιφάσεις (είχα στα σοβαρά αρχίσει να φοβάμαι μήπως πάω σα το σκυλί στο αμπέλι) και τους συστήθηκα: "είμαι διαβητική και κάνω ινσουλίνη. Αυτή τη στιγμή παθαίνω υπογλυκαιμία, αν μου συμβεί κάτι, σας παρακαλώ να έχετε το νου σας".

Τα όργανα επέδειξαν απόλυτη αναισθησία για τον κίνδυνο που διέτρεχε ένας πολίτης που οφείλουν να προστατεύουν. Ούτε που γύρισαν να κοιτάξουν πιο πέρα που καθόμουν και όπου κατέβαζα έναν χυμό πορτοκάλι προσπαθώντας να κάνω υπομονή και ψυχραιμία. Ούτε μια στιγμή δεν πλησίασαν, μα ούτε και κοίταζαν.

Μου πήρε περίπου μισή ώρα να συνέλθω, μια μεγάλη σοκολάτα υγείας και έναν ολόκληρο σχεδόν χυμό πορτοκάλι. Έφυγα στην ώρα μου για την δουλειά μου, ιδρωμένη και ταλαιπωρημένη, σιχαμένη από την γαϊδουριά των οργάνων και ολίγον ανασφαλής. Ευτυχώς σύντομα άρχισε να ανεβαίνει το σάκχαρο σταδιακά -100, 120 και ένα 190- αλλά η τρομάρα δεν μου πέρασε.

Δεν κατηγορώ ακριβώς την Miss Marple. Εξάλλου κατά πάσα πιθανότητα ο συνεργάτης της ο μετρητής μας την έκανε τη δουλειά. Πού θα πάει θα τα μάθω τα κόλπα και ελπίζω να αποφεύγω τέτοιες κακοτοπιές.

Δωρεάν ταινίες μέτρησης σακχάρου

Πρόσφατα ανακάλυψα, χάρη στο πολύ καλό Forum του Sweetkid, πως η Bayer προσφέρει 1 κουτί ταινίες για κάθε 3 (χάρτινες) συσκευασίες από ταινίες που τους στέλνετε.
Τα κουτιά πρέπει να είναι από τις ίδιες ταινίες (ίδιο μηχανάκι) και το ίδιο ισχύει για το καινούριο κουτί που σας στέλνουν.

Τηλέφωνο για πληροφορίες:
210-6187707

Αποστολή συσκευασιών στη δ/νση:
Bayer- Τμήμα Διαβήτη
Σωρού 18-20
Μαρούσι 15125

Όπου στέλνετε και τα δικά σας στοιχεία (τηλέφωνο και διεύθυνση).

Αντίστοιχες προσφορές ισχύουν και για άλλες εταιρίες- μάρκες.


Update: Προσοχή, η προσφορά των εταιριών είναι: στα 4 άδεια κουτιά ταινίες, σας στέλνουν 1 δώρο.

Ο διαβήτης δεν έχει καμία σχέση

Εκτός από τον διαβήτη, υπάρχουν και άλλες προκλήσεις στην ζωή. Τώρα με την "κρίση" και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα -φίλοι που χάνουν την δουλειά τους, προτάσεις για εργασία χωρίς σύμβαση, η ελαχιστοποίηση των εργασιακών δικαιωμάτων και η απουσία επαγγελματικής προοπτικής στον ορίζοντα- τα προβλήματα της καθημερινότητας πολλαπλασιάζονται και μεγεθύνονται. Πίστευα, όπως έχω ξαναγράψει, ότι ο διαβήτης θα με βοηθούσε κάπως να επαναπροσδιορίσω τις επιθυμίες μου.

Σκεφτόμουν, ότι στο ερώτημα
"πώς θέλω να είναι η ζωή μου σε δέκα χρόνια"
που αποτελεί τον βασικό δείκτη για να προσεγγίσω κάπως τις επιθυμίες μου και να τις ξεχωρίσω από ανάγκες και φόβους, σκεφτόμουν λοιπόν ότι ο διαβήτης θα μπορούσε να θέσει αυτό το ερώτημα πιο καθαρά, ή αν θες, με πιο επιτακτικό τρόπο.
Γιατί απλά, αυτά τα δέκα χρόνια μετά, θα πρέπει να δουλεύω κάθε μέρα για να είναι καλά, για να είμαι δηλαδή εγώ καλά, δυνατή και γερή.
Όμως δυστυχώς, το τοπίο παραμένει θολό και εγώ στέκομαι με το μηχανάκι της μέτρησης στο ένα χέρι μετέωρη.
Ο διαβήτης δηλαδή, απλά ήρθε να προστεθεί στις προκλήσεις και σε όσα πρέπει να κάνω, είτε το θέλω είτε όχι.

Η δουλειά μου δε με αμοίβει και δε μου δίνει ευχαρίστηση. Δεν είμαι η μόνη, οι περισσότεροι συνάδελφοί μου βρίσκονται στην ίδια μοίρα.
Θέλω να κάνω μια στροφή που θα αναποδογυρίσει το σύμπαν, να προσπαθήσω για αυτό που ήθελα παλιά και έβαζα στην άκρη, παρασυρμένη από την προδιαγεγραμμένη πορεία.
Όμως και πάλι, μπλοκάρω.

Αυτό το ποστ δεν έχει καμία σχέση με τον διαβήτη.
Θα μπορούσα να το γράψω και μη όντας διαβητική.
Η ασφυξία που νιώθω δεν έχει να κάνει με τον διαβήτη.
Και παρότι θα ήθελα πολύ να κλάψω την/για την μοίρα μου και να παραπονεθώ μέχρι να πονέσουν τα μηλίγγια μου, για την ατυχία στην υγεία μου, ξέρω πως και χωρίς τον διαβήτη, στο ίδιο τέλμα θα βρισκόμουν.

Μακάρι να μπορούσα να στον στρέψω προς όφελός μου και να με βοηθήσει να φτάσω πιο κοντά σε αυτό που θέλω.

Τι γίνεται με τους ανασφάλιστους διαβητικούς ;

Όποιος ζει με χρόνια πάθηση χρειάζεται καθημερινά φάρμακα και αναλώσιμα, τακτικές επισκέψεις σε γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων και εξετάσεις.

Το θέμα της ιατρικής ασφάλισης με είχε απασχολήσει πριν αρρωστήσω με διαβήτη. Εξαιτίας της φύσης της εργασίας μου, δεν ήμουν ασφαλισμένη σε κάποιον φορέα, αλλά για πολλά χρόνια είχα ιδιωτική ασφάλιση.
Όταν αρρώστησα, αυτό με βοήθησε πολύ. Οι εξετάσεις γινόντουσαν γρήγορα, με ένα απλό τηλεφώνημα και χωρίς να περιμένω μήνες, και οι μόνες δαπάνες που είχαμε ήταν οι αμοιβές των γιατρών. Αμέσως ασφαλίστηκα μέσω του άντρα μου (πράγμα που είχα αμελήσει ως μη απαραίτητο) και για τα φάρμακα πήγαινα στο ΙΚΑ, μια μηνιαία επίσκεψη των πέντε λεπτών.

Μέχρι που η ασφαλιστική εταιρεία βάρεσε κανόνι! Πριν την τελική κατάρρευση, έκανα όσες εξετάσεις μπορούσα. Έκτοτε όσες φορές έχω κάνει εξετάσεις, έχω πληρώσει από την τσέπη μου.
Ίσως είμαι "θύμα" της μυθολογίας περί εξετάσεων ΙΚΑ και ανακρίβειας. Αν και ο ίδιος ο γιατρός μου ρητά μου είπε "αυτή ειδικά την εξέταση μην την κάνεις στο ΙΚΑ".
(Όχι πως σε ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα οι εξετάσεις έχουν βγει πάντα σωστές βέβαια! Είχα μια απόκλιση της τάξης 1,4 μονάδων γλυκοζυλιωμένης στις τελευταίες μου εξετάσεις!!)
Οπωσδήποτε είμαι θύμα των ουρών, της καθυστέρησης στα ραντεβού αφού ακόμα και αν τηλεφωνήσω για επόμενο ραντεβού την ίδια εκείνη ημέρα που κάνω την επίσκεψη στον γιατρό του ΙΚΑ, το πιο σύντομο ραντεβού που μου κλείνουν είναι σε σαράντα ημέρες!
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί απουσιάζει μια απλή ρύθμιση για ανθρώπους που πάσχουν από χρόνιες παθήσεις και θέλουν κάθε μήνα φάρμακα.
(Δηλαδή μπορώ, έτσι λειτουργεί η γραφειοκρατία σε όλους τους τομείς)

Όλα αυτά ήταν μόνο η αφορμή για να σκεφτώ τους ανθρώπους εκείνους που είναι ανασφάλιστοι και που δεν έχουν τους -οικονομικούς, κοινωνικούς, ψυχικούς και άλλους- πόρους. Τι γίνεται με τους ανθρώπους που δεν εργάζονται και εκείνους που δεν είναι καν Έλληνες πολίτες; Φαντάζομαι πόσο πιο δύσκολο είναι για αυτούς να προμηθευτούν ακόμα και τα φάρμακά τους. Πόσo μάλλον να έχουν πρόσβαση στην ενημέρωση και την εκπαίδευση που απαιτείται, αλλά και τα αποθέματα για να φροντίσουν τον εαυτό τους.
Ο διαβήτης είναι μια πάθηση που απαιτεί να είσαι συντονισμένος και δυνατός για να ρυθμίζεις το σάκχαρό σου. Μπορείς να έχεις τα πάνω και τα κάτω σου, αλλά είναι πολύ σημαντικό να ξανασηκώνεσαι να να μπαίνεις σε ρυθμό. Πώς να το κάνεις αυτό όταν αντιμετωπίζεις ανυπέρβλητα προβλήματα επιβίωσης σε καθημερινή βάση;


Σε περίπτωση που έχετε φάρμακα, ινσουλίνες και αναλώσιμα που δεν χρειάζεστε (είτε επειδή μπορεί να πλησιάζει η ημερομηνία λήξης, είτε επειδή έχετε αλλάξει σχήμα θεραπείας, ή για άλλους λόγους), μπορείτε να τα δωρήσετε στα Πολυιατρεία των Γιατρών του Κόσμου.

Αθήνα
Σαπφούς 12
ΤΚ. 105 53
210.32.13.150
210.32.13.180
email: info@mdmgreece.gr

Θεσσαλονίκη
Ίωνος Δραγούµη 65
ΤΚ. 546 30
2310.56.66.41
e-mail:thessaloniki@mdmgreece.gr

Κρήτη
Μπόνιαλη 12
ΤΚ. 73 133 Χανιά
28210.23.110
e-mail: chania@mdmgreece.gr

Καβάλα
Καράνου 13
ΤΚ. 65 302
2510.227.224
e-mail: kavala@mdmgreece.gr


Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε την ιστοσελίδα των Γιατρών του Κόσμου και τις αποστολές τους στην Ελλάδα.

Περασμένη παγκόσμια ημέρα διαβήτη

Πέρασε η 14η Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη και δεν πήρα μυρωδιά αναφορά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πέρα από μία συνέντευξη της Γιαννάκου στην Καθημερινή, η μισή από την οποία αναφερόταν στην απομάκρυνσή της από το Υπουργείο Παιδείας και την πολιτική της καριέρα. Οι αναφορές για τον διαβήτη ήταν από αόριστες έως μυστηριώδεις. Καμιά εικοσαριά σελίδες πιο κάτω είχε "σύντομες συμβουλές διαβητικού ποδιού" θα μπορούσα να πω. Λιγότερο από πρόχειρο μονοσέλιδο, καμία ουσιαστική πληροφορία.

Την ίδια ώρα, τα ξενόγλωσσα -κυρίως αμερικάνικα- μπλογκς διαβητικών τύπου 1 που παρακολουθώ, έγραφαν για την ημέρα. Πολλοί από τους γράφοντες τονίζουν την ανάγκη να εκπαιδευτεί ο κόσμος για τον διαβήτη, την ανάγκη για λογοδοσία και δημόσια παρέμβαση. Πολλοί από τους διαβητικούς που διαβάζω, εργάζονται ουσιαστικά στον τομέα της εκπαίδευσης ή ημι-επαγγελματικά σε συλλόγους ή για λογαριασμό φαρμακευτικών εταιρειών. Προσωπικά δε θα μπορούσα να κάνω την ασθένειά μου δουλειά μου -θα καταστραφεί η μαγεία και θα χαλάσω το κέφι του διαβήτη χοχο!- και είμαι κάθετα αντίθετη στο να γίνω εκπρόσωπος και φορέας των συμφερόντων μιας φαρμακευτικής εταιρείας, όχι γιατί "οι εταιρείες είναι κακές" (στο κάτω κάτω τα προϊόντα τους μας κρατάνε στην ζωή), αλλά διότι δυσκολεύομαι να είμαι εκπρόσωπος και να λογοδοτώ για τον εαυτό μου, πόσω μάλλον για κάποια οντότητα της αποφάσεις της οποίας δεν λαμβάνω η ίδια.

Στην Ελλάδα οι σύλλογοι μοιάζουν να υπολειτουργούν. Δεν θέλω να τους αδικήσω, ειδικά χωρίς να έχω σε βάθος διερευνήσει τις δραστηριότητές τους. Όμως, είναι γεγονός, ότι ο όρος "εκπαίδευση" στην χώρα μας απουσιάζει, και η διαχείριση του διαβήτη είναι εν πολλοίς στο χέρι του γιατρού και του δαιμόνιου διαβητικού που θα αναζητήσει μόνος του μέσα απο διάβασμα, και δύσκολο ποιοτικό ξεκαθάρισμα πληροφορίας, την άκρη.
Σεμινάρια εκπαίδευσης διαβητικών από όσο ξέρω δεν γίνονται. Εξαίρεση ίσως αποτελεί η θεραπευτική αντιμετώπιση των παιδιών με διαβήτη τύπου 1, από ψήγματα που έχω ακούσει, και χάρη στην φιλοτιμία μεμονωμένων επιστημόνων ιατρών.
Την ώρα που η NovoNordisk απέσυρε τις ινσουλίνες από την ελληνική αγορά σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση της κυβέρνησης να μειώσει τις τιμές, οι Έλληνες διαβητικοί δεν λειτούργησαν συλλογικά, δεν διαμαρτυρήθηκαν, δεν απαίτησαν την μαζική αλλαγή θεραπευτικών σχημάτων σε απάντηση σε μια επιθετική και εκβιαστική στάση από την φαρμακευτική.

Σε αντίθεση με τα παραπάνω, η τελευταία εξέλιξη σε σχέση με τα ειδικά υποδήματα για διαβητικούς, έδειξε την δύναμη της συλλογικότητας και της δημόσιας πίεσης.

Ως νέα σχετικά διαβητική, προσπαθώ να βρω τον τρόπο να ισορροπώ ανάμεσα στις ανάγκες που προκύπτουν από την πάθηση, την δύσκολη θέση να παίρνω αποφάσεις για την υγεία και την ζωή μου, ένα πλέγμα από ιατρούς, ειδικούς και φαρμακευτικές εταιρείες. Αναζητώ τον τρόπο να σταθώ με αξιοπρέπεια απέναντι στον διαβήτη που θα κουβαλάω για την υπόλοιπη ζωή μου και στην ιατρική διαχείρισή του. Νομίζω ότι μόνο μέσα από την συλλογικότητα μπορεί να γίνει αυτό. Για να μην καταφεύγουμε σε ατομικά παζαρέματα για να συντηρήσουμε ή, χειρότερα, να σώσουμε τους εαυτούς μας.

Μεταμόσχευση β-κυττάρων

Δεν έχω χρόνο να γράψω περισσότερα.
Απλά παραθέτω το link ενός ανθρώπου που έχει κάνει μεταμόσχευση -την πρώτη φορά πριν από περισσότερα από 5 χρόνια!!

Εδώ

Αντλία στην Ελλάδα; Σωθήκαμε!

Γιατί στην Ελλάδα για να βάλεις αντλία συνεχούς χορήγησης ινσουλίνης πρέπει οι τιμές σου να σκαμπανεβαίνουν, να σου βγάλουν το λάδι οι ασφαλιστικοί φορείς και στο τέλος, να έχεις μπάρμπα στην Κορώνη-δημόσιο νοσοκομείο για να εξασφαλίσεις το μηχάνημα που θα κάνει την ρύθμισή σου καλύτερη;

Οι διαχειριστές των αμερικάνικων blogs που διαβάζω, στην συντριπτική τους πλειονότητα χρησιμοποιούν αντλία. Και δεν μιλάω μόνο για διαβητικούς Τύπου 1 εδώ και δεκαετίες, αλλά και για προσφάτως διαγνωσμένους.

Η αντλία κάνει την διαχείριση στενότερη και πιο επιτυχημένη, σε απαλάσσει από την ταλαιπωρία των υπογλυκαιμιών και στο κάτω κάτω της γραφής, θα έπρεπε να είναι μια επιλογή που να δίνεται στον ασθενή μετά την διάγνωση.

Δεν καταλαβαίνω γιατί, όπως μου είπε ένας γιατρός, θα πρέπει να έχω γλυκοζυλιωμένη διψήφια, να πέφτω κάτω από τις υπογλυκαιμίες και γενικά να έχω εντελώς αρρύθμιστο σάκχαρο για να μπορέσω να κάνω αίτηση για αντλία.

Θα μου πείτε, εδώ έχουμε πρόβλημα να μας γράψει ο γιατρός του ΙΚΑ ταινίες μέτρησης. Θεωρούν φυσιολογικό να σου γράφουν ινσουλίνη 4 φορές την ημέρα, αλλά ταινίες κατά βούληση: 2 στην καλύτερη περίπτωση, 1 διότι "τόσες δικαιολογούνται, δεν μπορώ να γράψω παραπάνω", 3 εάν περάσεις από επιτροπή.
Έτσι, μπορείς να κάνεις ινσουλίνη κατά προσέγγιση, κοιτώντας τα αστέρια ή μελετώντας το σάλιο σου.

Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα νομίζω είναι βαθύτερο και ευρύτερο και έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η διαχείριση της ασθένειας στην Ελλάδα γενικότερα.
Ίσως έτσι ερμηνεύεται και η -ουσιαστικά ανύπαρκτη- εκπαίδευση των διαβητικών στην χώρα.


Διαβάστε εδώ για τις περιπέτειες ενός διαβητικού που έφτασε στην... Αυστραλία για να βρει πρόσβαση σε αντλία:



"Μια ιστορία για γέλια και μπόλικη παραφροσύνη"

Μου πέσανε πολλά

Είναι ο καιρός να κάνω τις ετήσιες εξετάσεις. Ούρα 24ώρου, βυθοσκόπηση και αιματολογικές. Είναι να μην μπλέξεις με γιατρούς του ΙΚΑ. Στο τέλος αποφάσισα να τις κάνω σε ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο, με αποτέλεσμα να μου πάει ο κούκος αηδόνι. Έχω ξεκινήσει ινσουλίνη. Είμαι σε αναζήτηση εργασίας, κατά κάποιον τρόπο, και αρχίζω να σκέφτομαι τι θέλω και αν. Αυτά συν κανά δυο ακόμα προβληματάκια υγείας, όχι τίποτα σοβαρό ευτυχώς, και τα νεύρα μου έχουν γίνει κρόσσια.

Προσωπικά όλη αυτή η πίεση μου βγαίνει σε θυμό. Θα ήθελα να τα σπάσω όλα, αλλά δεν μπορώ να βρω και κανέναν να μου φταίει.

Αν με ρωτήσει κανείς πώς πέρασα την εβδομάδα μου, αναρωτιέμαι πού χάθηκαν τόσες ώρες προσπαθώντας να βγάλω άκρη με την γραφειοκρατία των ασφαλιστικών ταμείων.

Σκέφτομαι μήπως κάπως πρέπει να αξιοποιήσω τον χρόνο που περνάω στην ουρά για την γιατρό του ΙΚΑ. Να κάνω καμία μελέτη ίσως για τα θέματα που συζητούν οι -ηλικιωμένες αποκλειστικά- άλλες πελάτισσές της;
Ξεφύλισσα δύο παλιά τεύχη κουτσομπολίστικων περιοδικών. Είδα την γιατρό που ήταν ντυμένη σαν να βρίσκεται στο σπίτι της.

Διάβασα το χαρτάκι στην είσοδο της πολυκατοικίας που έλεγε πως οι ασθενείς της ενοχλούν και πως δεν πρέπει να κάθονται στον κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας γιατί προκαλούν ΦΘΟΡΕΣ. Τι φθορές; Στα πλαστικά λουλούδια ή στα πλακάκια; Ίσως κάποιος ηλικιωμένος παίρνει το ρίσκο να ακουμπήσει την πατούσα του στον τοίχο -και να μην μπορέσει ύστερα να την ξανακατεβάσει- και τον λερώνει με τα παλιοπάπουτσά του. Αν τα δεις μια φορά αυτά γελάς. Αν τα δεις δεύτερη ξαναγελάς ίσως. Την τρίτη αρχίζει να σε εκνευρίζει αυτή η κόλλα Α4 στην είσοδο της πολυκατοικίας και φλερτάρεις με την ιδέα να την κάνεις κομματάκια. Ύστερα βλέπεις πως ο διαστροφικός άνθρωπος που την έχει γράψει στον υπολογιστή και τυπώσει στον εκτυπωτή -υπογράφοντας μάλιστα με τον επίσημο τίτλο του "διοικητικού συμβουλίου" λες και αναφέρεται σε πολυεθνικό κολοσσό- έχει πλαστικοποιήσει την ανακοίνωση. Την τέταρτη φορά την προσέχεις σαν κάτι οικείο, σαν κάτι άρρηκτα συνδεδεμένο με την καθημερινότητά σου, με την μία φορά τον μήνα που πηγαίνεις να σου γράψει τα φάρμακα.

"Αφήστε, τις εξετάσεις θα τις κάνω έξω".
Διότι χρειάζομαι κάποιες από αυτές για μια επέμβαση. Διότι αν περιμένω να κλείσω ραντεβού στο ΙΚΑ θα χρειαστώ δύο επεμβάσεις και όχι μία.

Στο πεδίο των τιμών, τα πράγματα πάνε καλά αν και όχι όσο θα ήθελα.

Η γλυκοζυλιωμένη με απογοήτευσε. Ένιωσα ότι απέτυχα εγώ. Συναίσθημα που επέτεινε η στάση του γιατρού μου.

Καμιά φορά μου έρχεται να αγοράσω ένα σπίτι σε ένα βουνό και να πάω να ζήσω εκεί. Με τις κατσίκες και τα δέντρα μου.