Εφιάλτης στο ΙΚΑ

Το ταξίδι στο ΙΚΑ είναι ένας εφιάλτης, ακόμα και αν κανένας είναι εξοπλισμένος με όλα τα δυνατά όπλα: βιβλίο, περιοδικό, μουσική σε ακουστικά, νερό, φρούτο, αναπαυτικά ρούχα και παπούτσια.

Τώρα με την αντλία μάλιστα, η εμπειρία μου με το ΙΚΑ έφτασε στο πιο ακραίο σημείο. Ποτέ οι υπάλληλοι δεν ήξεραν με την πρώτη για τις διαδικασίες (πχ αποζημίωση αναλωσίμων) και έτσι πέρασα πολλές ώρες από γραφείο σε γραφείο να βλέπω γραμματείς, προϊσταμένους και τον διευθυντή να προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο, να μπλέκονται στα δίχτυα της γραφειοκρατίας. Μετά από ένα μήνα βρέθηκε άκρη και ένιωσα πραγματικά ανακουφισμένη και υπερήφανη που μπόρεσα να φέρω σε πέρας και αυτή τη δοκιμασία.

Ωστόσο δεν είχα τότε αντιληφθεί πως αυτή ήταν μόνο η αρχή και πως, άθελά μου, έβαζα τον εαυτό μου σε έναν νέο φαύλο κύκλο σχέσεων με το ΙΚΑ.
Διότι για την αποζημίωση των αναλωσίμων -τα οποία παραγγέλνω μόνο απευθείας από την φαρμακευτική εταιρεία- πρέπει να επισκέπτομαι το ΙΚΑ στο οποίο ανήκω -ίσως το πολυπληθέστερο ΙΚΑ των Αθηνών- μία φορά το μήνα! Άλλη μια φορά πρέπει να επισκέπτομαι γιατρό του ΙΚΑ για να μου γράψει ινσουλίνες και τα τοιαύτα -επιτέλους βρέθηκε άνθρωπος που ξέρει να γράφει τα αναλώσιμα!

Τρεις ώρες αναμονής είναι αναπόφευκτες. Και όσο και να διασκεδάζεσαι παρατηρώντας τους γύρω σου, στο τέλος μπουχτίζεις από τις κατηγορίες των θαμώνων που ορύονται, διεκδικούν με τη ζωή τους ένα χαρτάκι προτεραιότητας, δε δείχνουν κανέναν οίκτο όταν επιχειρείς να κάνεις μια απλή ερώτηση στους υπαλλήλους, οι οποίοι με την σειρά τους συναγωνίζονται τον πύργο του Κάφκα με μεγάλη επιτυχία. Η μεγάλη λαίλαπα είναι οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι συνωστίζονται στις σκάλες μία ώρα πριν ακόμα ανοίξουν οι πόρτες των γραφείων, και έπειτα πέφτουν με μανία στα μηχανήματα με τα χαρτάκια και παίρνουν 5-10 ο καθένας, έτσι "για ασφάλεια". Όταν τους πεις ότι επείγεσαι, διότι πχ "κάνω ινσουλίνη και αν δεν φάω κάτι θα δαγκώσω τα ασθενικά σου μπράτσα", εκείνοι σου απαντούν "όλοι κάτι έχουμε". Νομίζω ότι τότε παίρνουν την εκδίκησή τους, γιατί αλλιώς πώς να εξηγήσω αυτή τη χαρά που τους δίνει η σύντομη διένεξή μας;

Πάντα λείπει μια σφραγίδα στα έγγραφα, πρέπει να κατέβεις στον ελεγκτή, σε μια καινούρια ουρά.
Πάντοτε υπάρχει μια απεργία, μια εκκρεμότητα, ένας άλουστος γιατρός που σου λέει πως "ένα ντεπόζιτο είναι η αντλία, κακώς την έβαλες" και όπου εσύ καλείσαι να το παίξεις τρελός και "πόσο δίκιο έχετε, έσφαλα" γιατί αλλιώς πρέπει να κυκλοφορείς οπλοφορώντας ή με έναν δικηγόρο να βαράει μηνύσεις σε κάθε τρία βήματα.

Καμία πρόνοια δεν υπάρχει για τους χρονίως πάσχοντες, καμία πρόβλεψη. Στο μόνο που μπορεί κανείς να επαφίεται είναι στην αβέβαιη γοητεία της ταπεινότητας και μιας καλής υπαλλήλου που ΜΠΟΡΕΙ και να συγκινηθεί και να σε βοηθήσει, κινδυνεύοντας να εξοβελιστεί από τον "Πύργο" και να κακοχαρακτηριστεί ως άνθρωπος.

Η Miss Marple τα έκανε από κούπες

Miss Marple είναι το όνομα της αντλίας μου. Έχει την τσαχπινιά της και ευελπιστώ να συμβάλλει με τις ικανότητές της σε αυτό το ζόρι προσθαφαιρέσεων και μαντεψιάς που εμπεριέχει ο διαβήτης.

Προχτές όμως μου τα έκανε από κούπες και βρέθηκα να κατεβάζω σοκολάτες απανωτές μήπως και συνέλθω. Πριν το μεσημεριανό έβγαλα το γκατζετάκι μου να μετρηθώ και όταν αντίκρυσα το 221 μου ήρθε κόλπος διότι το βρήκα αναίτιο. Ύστερα σκέφτηκα ότι η παλιοπερίοδος ευθύνεται, το ξεπέρασα με έναν στεναγμό, υπολόγισα τους υδατάνθρακες του μεσημεριανού και συμβουλεύτηκα την μαγική Miss Marple για την "συνιστώμενη δόση". Ως προνοητική "χτύπησα" λιγότερο (είχα δουλειά έπειτα, δεν ήθελα να πέσω ξερή στη συνάντηση). Έφαγα άνευ πολλής όρεξης και πήγα στο καλό.

Μία ώρα μόλις μετά το φαγητό άρχισα να αισθάνομαι λιγάκι "αλλόκοσμα". Ξέρετε, αλλού πατούσα αλλού βρισκόμουν και ο αέρας δε μου έφτανε. Κάθισα ευθύς και μετρήθηκα και όταν είδα το 72 κατάλαβα ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Η Miss Marple διατηρούσε ακόμα την ψυχραιμία της αλλά κάτω κάτω μου έλεγε "ενεργή ινσουλίνη 3.4" και αυτό με ανησύχησε ιδιαιτέρως.

Μέχρι να περπατήσω εκατό μέτρα και να καθίσω στο παγκάκι, ήδη είχαν ξεκινήσει τα συμπτώματα της υπογλυκαιμίας. Έβγαλα από την τσάντα του σπορτ-μπίλυ που περιέχει μικρογραφία περιπτέρου, τη σοκολάτα και άρχισα να τρώω. Γαμ&*%&#$ριζα διότι δεν μπορούσα να την απολαύσω, συνεχίζοντας να αισθάνομαι το τρέμουλο και την ανασφάλειά μου να γιγαντώνεται.

Λες να πέσω ξερή στο κέντρο της πόλης; Περίμενα λίγο και ξαναμετρήθηκα. 53. Τα πράγματα δεν ήταν καλά. Η Miss Marple άρχισε να φωνάζει "Φάτε 27 γραμμάρια γρήγορους υδατάνθρακες γρήγορα και ξαναμετρηθείτε!". Καθώς η σοκολάτα μου είχε πλέον τελειώσει, πήγα στο περίπτερο και ανεφοδιάστηκα. Τώρα, τι σκεπτόταν ο περιπτεράς που με έβλεπε να μασουλώ ακόμα σοκολάτα και να ζητώ κι άλλη μία, δεν έχω ιδέα. Κάθισα άλλο λίγο, αλλά δεν έβλεπα να συνέρχομαι. Ο μετρητής έδειξε 51. "Υπο!!" Φώναζε η Miss Marple. "Θα σου δώσω κι εσένα μία να σου πω" σκέφτηκα ανήσυχη και λιγάκι αποπροσανατολισμένη.

Παραπλεύρως στέκονταν δύο όργανα της τάξεως. Ο ένας χαριεντιζόταν στο κινητό, ο άλλος σουλατσάριζε πιο πέρα. Τους πλησίασα και σκέφτηκα πως δεν ήταν ώρα για ιδεολογικές αντιφάσεις (είχα στα σοβαρά αρχίσει να φοβάμαι μήπως πάω σα το σκυλί στο αμπέλι) και τους συστήθηκα: "είμαι διαβητική και κάνω ινσουλίνη. Αυτή τη στιγμή παθαίνω υπογλυκαιμία, αν μου συμβεί κάτι, σας παρακαλώ να έχετε το νου σας".

Τα όργανα επέδειξαν απόλυτη αναισθησία για τον κίνδυνο που διέτρεχε ένας πολίτης που οφείλουν να προστατεύουν. Ούτε που γύρισαν να κοιτάξουν πιο πέρα που καθόμουν και όπου κατέβαζα έναν χυμό πορτοκάλι προσπαθώντας να κάνω υπομονή και ψυχραιμία. Ούτε μια στιγμή δεν πλησίασαν, μα ούτε και κοίταζαν.

Μου πήρε περίπου μισή ώρα να συνέλθω, μια μεγάλη σοκολάτα υγείας και έναν ολόκληρο σχεδόν χυμό πορτοκάλι. Έφυγα στην ώρα μου για την δουλειά μου, ιδρωμένη και ταλαιπωρημένη, σιχαμένη από την γαϊδουριά των οργάνων και ολίγον ανασφαλής. Ευτυχώς σύντομα άρχισε να ανεβαίνει το σάκχαρο σταδιακά -100, 120 και ένα 190- αλλά η τρομάρα δεν μου πέρασε.

Δεν κατηγορώ ακριβώς την Miss Marple. Εξάλλου κατά πάσα πιθανότητα ο συνεργάτης της ο μετρητής μας την έκανε τη δουλειά. Πού θα πάει θα τα μάθω τα κόλπα και ελπίζω να αποφεύγω τέτοιες κακοτοπιές.

Δωρεάν ταινίες μέτρησης σακχάρου

Πρόσφατα ανακάλυψα, χάρη στο πολύ καλό Forum του Sweetkid, πως η Bayer προσφέρει 1 κουτί ταινίες για κάθε 3 (χάρτινες) συσκευασίες από ταινίες που τους στέλνετε.
Τα κουτιά πρέπει να είναι από τις ίδιες ταινίες (ίδιο μηχανάκι) και το ίδιο ισχύει για το καινούριο κουτί που σας στέλνουν.

Τηλέφωνο για πληροφορίες:
210-6187707

Αποστολή συσκευασιών στη δ/νση:
Bayer- Τμήμα Διαβήτη
Σωρού 18-20
Μαρούσι 15125

Όπου στέλνετε και τα δικά σας στοιχεία (τηλέφωνο και διεύθυνση).

Αντίστοιχες προσφορές ισχύουν και για άλλες εταιρίες- μάρκες.


Update: Προσοχή, η προσφορά των εταιριών είναι: στα 4 άδεια κουτιά ταινίες, σας στέλνουν 1 δώρο.

Ο διαβήτης δεν έχει καμία σχέση

Εκτός από τον διαβήτη, υπάρχουν και άλλες προκλήσεις στην ζωή. Τώρα με την "κρίση" και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα -φίλοι που χάνουν την δουλειά τους, προτάσεις για εργασία χωρίς σύμβαση, η ελαχιστοποίηση των εργασιακών δικαιωμάτων και η απουσία επαγγελματικής προοπτικής στον ορίζοντα- τα προβλήματα της καθημερινότητας πολλαπλασιάζονται και μεγεθύνονται. Πίστευα, όπως έχω ξαναγράψει, ότι ο διαβήτης θα με βοηθούσε κάπως να επαναπροσδιορίσω τις επιθυμίες μου.

Σκεφτόμουν, ότι στο ερώτημα
"πώς θέλω να είναι η ζωή μου σε δέκα χρόνια"
που αποτελεί τον βασικό δείκτη για να προσεγγίσω κάπως τις επιθυμίες μου και να τις ξεχωρίσω από ανάγκες και φόβους, σκεφτόμουν λοιπόν ότι ο διαβήτης θα μπορούσε να θέσει αυτό το ερώτημα πιο καθαρά, ή αν θες, με πιο επιτακτικό τρόπο.
Γιατί απλά, αυτά τα δέκα χρόνια μετά, θα πρέπει να δουλεύω κάθε μέρα για να είναι καλά, για να είμαι δηλαδή εγώ καλά, δυνατή και γερή.
Όμως δυστυχώς, το τοπίο παραμένει θολό και εγώ στέκομαι με το μηχανάκι της μέτρησης στο ένα χέρι μετέωρη.
Ο διαβήτης δηλαδή, απλά ήρθε να προστεθεί στις προκλήσεις και σε όσα πρέπει να κάνω, είτε το θέλω είτε όχι.

Η δουλειά μου δε με αμοίβει και δε μου δίνει ευχαρίστηση. Δεν είμαι η μόνη, οι περισσότεροι συνάδελφοί μου βρίσκονται στην ίδια μοίρα.
Θέλω να κάνω μια στροφή που θα αναποδογυρίσει το σύμπαν, να προσπαθήσω για αυτό που ήθελα παλιά και έβαζα στην άκρη, παρασυρμένη από την προδιαγεγραμμένη πορεία.
Όμως και πάλι, μπλοκάρω.

Αυτό το ποστ δεν έχει καμία σχέση με τον διαβήτη.
Θα μπορούσα να το γράψω και μη όντας διαβητική.
Η ασφυξία που νιώθω δεν έχει να κάνει με τον διαβήτη.
Και παρότι θα ήθελα πολύ να κλάψω την/για την μοίρα μου και να παραπονεθώ μέχρι να πονέσουν τα μηλίγγια μου, για την ατυχία στην υγεία μου, ξέρω πως και χωρίς τον διαβήτη, στο ίδιο τέλμα θα βρισκόμουν.

Μακάρι να μπορούσα να στον στρέψω προς όφελός μου και να με βοηθήσει να φτάσω πιο κοντά σε αυτό που θέλω.

Τι γίνεται με τους ανασφάλιστους διαβητικούς ;

Όποιος ζει με χρόνια πάθηση χρειάζεται καθημερινά φάρμακα και αναλώσιμα, τακτικές επισκέψεις σε γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων και εξετάσεις.

Το θέμα της ιατρικής ασφάλισης με είχε απασχολήσει πριν αρρωστήσω με διαβήτη. Εξαιτίας της φύσης της εργασίας μου, δεν ήμουν ασφαλισμένη σε κάποιον φορέα, αλλά για πολλά χρόνια είχα ιδιωτική ασφάλιση.
Όταν αρρώστησα, αυτό με βοήθησε πολύ. Οι εξετάσεις γινόντουσαν γρήγορα, με ένα απλό τηλεφώνημα και χωρίς να περιμένω μήνες, και οι μόνες δαπάνες που είχαμε ήταν οι αμοιβές των γιατρών. Αμέσως ασφαλίστηκα μέσω του άντρα μου (πράγμα που είχα αμελήσει ως μη απαραίτητο) και για τα φάρμακα πήγαινα στο ΙΚΑ, μια μηνιαία επίσκεψη των πέντε λεπτών.

Μέχρι που η ασφαλιστική εταιρεία βάρεσε κανόνι! Πριν την τελική κατάρρευση, έκανα όσες εξετάσεις μπορούσα. Έκτοτε όσες φορές έχω κάνει εξετάσεις, έχω πληρώσει από την τσέπη μου.
Ίσως είμαι "θύμα" της μυθολογίας περί εξετάσεων ΙΚΑ και ανακρίβειας. Αν και ο ίδιος ο γιατρός μου ρητά μου είπε "αυτή ειδικά την εξέταση μην την κάνεις στο ΙΚΑ".
(Όχι πως σε ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα οι εξετάσεις έχουν βγει πάντα σωστές βέβαια! Είχα μια απόκλιση της τάξης 1,4 μονάδων γλυκοζυλιωμένης στις τελευταίες μου εξετάσεις!!)
Οπωσδήποτε είμαι θύμα των ουρών, της καθυστέρησης στα ραντεβού αφού ακόμα και αν τηλεφωνήσω για επόμενο ραντεβού την ίδια εκείνη ημέρα που κάνω την επίσκεψη στον γιατρό του ΙΚΑ, το πιο σύντομο ραντεβού που μου κλείνουν είναι σε σαράντα ημέρες!
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί απουσιάζει μια απλή ρύθμιση για ανθρώπους που πάσχουν από χρόνιες παθήσεις και θέλουν κάθε μήνα φάρμακα.
(Δηλαδή μπορώ, έτσι λειτουργεί η γραφειοκρατία σε όλους τους τομείς)

Όλα αυτά ήταν μόνο η αφορμή για να σκεφτώ τους ανθρώπους εκείνους που είναι ανασφάλιστοι και που δεν έχουν τους -οικονομικούς, κοινωνικούς, ψυχικούς και άλλους- πόρους. Τι γίνεται με τους ανθρώπους που δεν εργάζονται και εκείνους που δεν είναι καν Έλληνες πολίτες; Φαντάζομαι πόσο πιο δύσκολο είναι για αυτούς να προμηθευτούν ακόμα και τα φάρμακά τους. Πόσo μάλλον να έχουν πρόσβαση στην ενημέρωση και την εκπαίδευση που απαιτείται, αλλά και τα αποθέματα για να φροντίσουν τον εαυτό τους.
Ο διαβήτης είναι μια πάθηση που απαιτεί να είσαι συντονισμένος και δυνατός για να ρυθμίζεις το σάκχαρό σου. Μπορείς να έχεις τα πάνω και τα κάτω σου, αλλά είναι πολύ σημαντικό να ξανασηκώνεσαι να να μπαίνεις σε ρυθμό. Πώς να το κάνεις αυτό όταν αντιμετωπίζεις ανυπέρβλητα προβλήματα επιβίωσης σε καθημερινή βάση;


Σε περίπτωση που έχετε φάρμακα, ινσουλίνες και αναλώσιμα που δεν χρειάζεστε (είτε επειδή μπορεί να πλησιάζει η ημερομηνία λήξης, είτε επειδή έχετε αλλάξει σχήμα θεραπείας, ή για άλλους λόγους), μπορείτε να τα δωρήσετε στα Πολυιατρεία των Γιατρών του Κόσμου.

Αθήνα
Σαπφούς 12
ΤΚ. 105 53
210.32.13.150
210.32.13.180
email: info@mdmgreece.gr

Θεσσαλονίκη
Ίωνος Δραγούµη 65
ΤΚ. 546 30
2310.56.66.41
e-mail:thessaloniki@mdmgreece.gr

Κρήτη
Μπόνιαλη 12
ΤΚ. 73 133 Χανιά
28210.23.110
e-mail: chania@mdmgreece.gr

Καβάλα
Καράνου 13
ΤΚ. 65 302
2510.227.224
e-mail: kavala@mdmgreece.gr


Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε την ιστοσελίδα των Γιατρών του Κόσμου και τις αποστολές τους στην Ελλάδα.

Περασμένη παγκόσμια ημέρα διαβήτη

Πέρασε η 14η Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη και δεν πήρα μυρωδιά αναφορά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πέρα από μία συνέντευξη της Γιαννάκου στην Καθημερινή, η μισή από την οποία αναφερόταν στην απομάκρυνσή της από το Υπουργείο Παιδείας και την πολιτική της καριέρα. Οι αναφορές για τον διαβήτη ήταν από αόριστες έως μυστηριώδεις. Καμιά εικοσαριά σελίδες πιο κάτω είχε "σύντομες συμβουλές διαβητικού ποδιού" θα μπορούσα να πω. Λιγότερο από πρόχειρο μονοσέλιδο, καμία ουσιαστική πληροφορία.

Την ίδια ώρα, τα ξενόγλωσσα -κυρίως αμερικάνικα- μπλογκς διαβητικών τύπου 1 που παρακολουθώ, έγραφαν για την ημέρα. Πολλοί από τους γράφοντες τονίζουν την ανάγκη να εκπαιδευτεί ο κόσμος για τον διαβήτη, την ανάγκη για λογοδοσία και δημόσια παρέμβαση. Πολλοί από τους διαβητικούς που διαβάζω, εργάζονται ουσιαστικά στον τομέα της εκπαίδευσης ή ημι-επαγγελματικά σε συλλόγους ή για λογαριασμό φαρμακευτικών εταιρειών. Προσωπικά δε θα μπορούσα να κάνω την ασθένειά μου δουλειά μου -θα καταστραφεί η μαγεία και θα χαλάσω το κέφι του διαβήτη χοχο!- και είμαι κάθετα αντίθετη στο να γίνω εκπρόσωπος και φορέας των συμφερόντων μιας φαρμακευτικής εταιρείας, όχι γιατί "οι εταιρείες είναι κακές" (στο κάτω κάτω τα προϊόντα τους μας κρατάνε στην ζωή), αλλά διότι δυσκολεύομαι να είμαι εκπρόσωπος και να λογοδοτώ για τον εαυτό μου, πόσω μάλλον για κάποια οντότητα της αποφάσεις της οποίας δεν λαμβάνω η ίδια.

Στην Ελλάδα οι σύλλογοι μοιάζουν να υπολειτουργούν. Δεν θέλω να τους αδικήσω, ειδικά χωρίς να έχω σε βάθος διερευνήσει τις δραστηριότητές τους. Όμως, είναι γεγονός, ότι ο όρος "εκπαίδευση" στην χώρα μας απουσιάζει, και η διαχείριση του διαβήτη είναι εν πολλοίς στο χέρι του γιατρού και του δαιμόνιου διαβητικού που θα αναζητήσει μόνος του μέσα απο διάβασμα, και δύσκολο ποιοτικό ξεκαθάρισμα πληροφορίας, την άκρη.
Σεμινάρια εκπαίδευσης διαβητικών από όσο ξέρω δεν γίνονται. Εξαίρεση ίσως αποτελεί η θεραπευτική αντιμετώπιση των παιδιών με διαβήτη τύπου 1, από ψήγματα που έχω ακούσει, και χάρη στην φιλοτιμία μεμονωμένων επιστημόνων ιατρών.
Την ώρα που η NovoNordisk απέσυρε τις ινσουλίνες από την ελληνική αγορά σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση της κυβέρνησης να μειώσει τις τιμές, οι Έλληνες διαβητικοί δεν λειτούργησαν συλλογικά, δεν διαμαρτυρήθηκαν, δεν απαίτησαν την μαζική αλλαγή θεραπευτικών σχημάτων σε απάντηση σε μια επιθετική και εκβιαστική στάση από την φαρμακευτική.

Σε αντίθεση με τα παραπάνω, η τελευταία εξέλιξη σε σχέση με τα ειδικά υποδήματα για διαβητικούς, έδειξε την δύναμη της συλλογικότητας και της δημόσιας πίεσης.

Ως νέα σχετικά διαβητική, προσπαθώ να βρω τον τρόπο να ισορροπώ ανάμεσα στις ανάγκες που προκύπτουν από την πάθηση, την δύσκολη θέση να παίρνω αποφάσεις για την υγεία και την ζωή μου, ένα πλέγμα από ιατρούς, ειδικούς και φαρμακευτικές εταιρείες. Αναζητώ τον τρόπο να σταθώ με αξιοπρέπεια απέναντι στον διαβήτη που θα κουβαλάω για την υπόλοιπη ζωή μου και στην ιατρική διαχείρισή του. Νομίζω ότι μόνο μέσα από την συλλογικότητα μπορεί να γίνει αυτό. Για να μην καταφεύγουμε σε ατομικά παζαρέματα για να συντηρήσουμε ή, χειρότερα, να σώσουμε τους εαυτούς μας.

Μεταμόσχευση β-κυττάρων

Δεν έχω χρόνο να γράψω περισσότερα.
Απλά παραθέτω το link ενός ανθρώπου που έχει κάνει μεταμόσχευση -την πρώτη φορά πριν από περισσότερα από 5 χρόνια!!

Εδώ